ننوشتم که باور کنيد. قسمت اول .

نيمچه اعتقادي بهت داشتم . اونم از ترس بود . از اينكه خوب هميشه بهم گفته بودن هستي و ادمها را به خاطر كارهاي بدشون تنبيه مي كني ! ( هيچ وقت نمي بخشم اون معلم امور تربيتي كلاس دوم دبستانم را كه مي گفت : بچه هايي كه به سن تكليف نرسيدند اگر قبل از نه سالگي بميرند خدا مي بردتشون بهشت و ولي بقيه ادمها حتي خوب خوبشون يكراست ميرن جهنم و ساعتها از عذابهاي جهنم مي گفت . به خاطر حرفاش تا تولد نه سالگيم هر شب زار ميزدم و از خدا مي خواستم كه منو قبل از تولدم بكشه تا برم بهشت . دوران سختي بود )
بعدش كه يك خورده عقل رس شده بودم بايد موضع خودم را روشن مي كردم اونم تو خانواده اي با پدر لائيك و مادري معتقد ونه خيلي مومن . تو شبهاي بمب باران قول دادم كه اگر تموم بشه و زنده بمونم نماز بخونم ولي تا زماني كه موشك باران شروع نشد اين قولم عملي نشد .تازه تو اون شرايط رعب و وحشت به اين نتيجه رسيدم كه خوندنش ضرر نداره ولي ته دلم مي دونستم كه يك كمي ترسم را كم مي كنه و در حقيقت وجدانم را اروم مي كنه . خلاصه عبادتت را شروع كردم و از اونجايي كه ذاتم معامله گر بود بيشتر براي اين بود كه بهت بگم من نمازم را خوندم تو چرا اون چيزي كه خواستم بهم ندادي؟؟
روي هم در كل روز 10 دقيقه صرف نماز مي كردم اونم 4 تاي اخري چون اعتقاد داشتم نماز صبح كه واجب نيست!!!
پاش هم ميوفتاد اونقدر لفتش مي دادم كه قضا بشه و از زيرش در برم .ولي خيلي جالب بود با اينكه هيچ فشاري روم نبود و حتي مادر نماز خونم مي گفت كه با اين وضع نخوني سنگين تري ولي باز ادامه پيدا كرد و حالا كه نگاه مي كنم مي بينم كه هيچ وقت دلم نخواست نخونم .از دين وايمان فقط همين نماز را داشتم و ديگر هيچ . كوتاهترين دامنها و بازترين يقه ها را ميشد تو كمد لباس من پيدا كرد .
كج دار و مريض باهم راه اومديم ولي كم كم يك چيزايي عوض شد . ديگه نمي تونستم بهت بگم من كه نماز خوندم چرا چيزي را كه خواستم بهم ندادي؟ همه اون چيزايي را كه مي خواستم و حتي اون چيزاي خوبي را كه نمي خواستم را بهم دادي . سوخت و سوز نداشت ولي ديروزود داشت .
مثل يك كارگردان ماهر دونه دونه ادمهاي اطرافم را با زيركي هر چه تمام تر عوض كردي . به خودم اومدم و ديدم تو يك وادي ديگه ام. با ادمهايي اشنا شدم كه از جنس ادمهاي هميشه نبودند . ادمهايي كه غمشون غم نان و اب نبود كه نداشتند . غمشون غم اون دختر 5 ساله اي بود كه پدر معتادش به يك گرم هروئين فروخته بودش به يك افغاني ساديست.
حضورشون تو زندگي برام غنيمت بود و با اونها لذتي را كشف كردم كه نه تو پارتيهاي شبانه و نه تو عروسيهاي مجلل و نه تو پاساژهاي خريد پيدا نكرده بودم.
تغييرات كم كم تو وجودم ريشه دووند . يك روز ديدم از يك موجودي كه ممكنه باشه تبديل شدي به عشقي كه مي دونم هست .
ديگه نمازام از سر ترس نبود چون عشق و محبتت را درك كرده بودم ولي خوب هنوز چاشني رفع تكليف را به دوش مي كشيد. هنوز كش ميومدم بين اون چيزي كه بودم و اون كسي كه نمي دونستم چه بايد باشه . دكولته مي پوشيدم و
ميرفتم پارتي و ميومدم نمازشب مي خوندم و با هردوشم حال مي كردم.
بازم صبر كردي و حالا كه از دور مي بينم مي فهمم كه با من چه كردي. يك روز ديدم كه دلم مي خواد نماز بخونم . حس غريبي بود . ادم دلش بخواد كاري را انجام بده كه 15 ساله بدون هيچ احساسي تكرارش مي كنه.
و اون نمازي بود كه با عشق شروع كردم و فكر مي كنم به اندازه تمام نمازهاي اين 15 سال طول كشيد .
هيچ وقت اينقدر احساس خوشبختي نكرده بودم . به اندازه تمام لحظه هاي خوب كل زندگيم از بودنم لذت بردم .

/ 7 نظر / 6 بازدید
بی بی

خيلی دوستت دارم.زیاد نمی‌دونستم چرا. کم کم دارم ميفهمم چرا. سبزباشی هميشه و در همه حال

گلابتون

دست ما رو هم بگير ، اگه خدا بخواد كم كم سرم داره خلوت ميشه ، در ضمن خودت رو آماده كن كه بايد طرح بدي ، يادت نرفته كه قول دادي؟!؟!؟

امير حسين

خيلی با هم احساس بودنم با شما حال کردم مرسی دوست خوب

يک زن

خوشبحالت...من هنوز با اين نمازه کنار نيومدم...من اصلا با هر کاری که احساس کنم توش يک کم بوی معامله با خدا مياد متنفرم....هر وقت کار خوب انجام ميدم ،۱۰۰۰۰ بار از خودم میپرسم که آيا برای اون طرف اين کارو کردم يا نه باز دارم بنگاه معاملات را ميندازم!!!

كورش بهزاد

خوش بحالتون. خوش بحال دوستانتون و خوش بحال خدا كه يه همچين بنده هايي داره. اگه خدا بخواد توي اين زمونه وانفسا به چندتا از بنده هاش افتخار كنه ؛ شما حتما يكي از اونهايي.

بهنام

سلام ! شاید منم یک جورایی سرنوشت شما رو داشتم ولی نمی دونم الان هم سرنوشت شما رو دارم یا نه ؟ التماس دعا یا علی